Ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH, wydział Finansów i Statystyki). Doktoryzował się w 1985 r. w Instytucie Dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1998 r. na podstawie rozprawy Media i pieniądze. Ekonomiczne aspekty działalności środków komunikowania masowego. Od 2004 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego UW. Specjalizuje się w zakresie ekonomiki środków masowego komunikowania, zarządzania w mediach oraz w mediach społecznościowych i ekonomii internetu.
W latach 1991-1993 był członkiem zarządu i dyrektorem generalnym Fundacji Centrum Prasowe dla Krajów Europy Środkowo-Wschodniej (założonej przez SDP, UNESCO oraz World Press Freedom Committee).
Od 1995 r. do 1997 r. był ekspertem KRRiT i następnie od 1995 r. do 2004 r. ekspertem w Radzie Europy w zespołach do spraw pluralizmu mediów, koncentracji mediów oraz rozwoju nowych technologii informacyjnych (przygotował raport na temat koncentracji prasy w krajach UE).
W 1999 był na kontrakcie w Eureka Audiovisuel (w Brukseli) gdzie zredagował książkę poświęconą systemom finansowania produkcji audiowizualnej w Europie. W latach 2002-2004 pełnił funkcję koordynatora merytorycznego projektu PHARE poświęconego polityce państwa polskiego w dziedzinie mediów elektronicznych w kontekście europejskiej polityki audiowizualnej (tzw. zielona księga w KRRiT).
Pełnił funkcję dyrektora generalnego Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych w 2001 r., od maja 2004 r. do czerwca 2005 r. przewodniczył radzie nadzorczej Telewizji Polskiej. Później z rekomendacji środowisk twórczych wszedł w skład rady programowej TVP. W latach 2008-2015 był dyrektorem Filmoteki Narodowej. W sierpniu 2022 roku został powołany przez Senat do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji